Sidenote
Am I self-righteous? Why not? It’s not like I can count on you to be righteous for me.

Henry Rollins

Het is zover hoor, ook in Nederland staat de ‘discussie’ tussen de evolutieleer en de verscheidene Intelligent Design (ID) versies op losbarsten. Zoals misschien bekend is men in Kansas sinds kort weer bezig om op grote schaal deze discussie te voeren, voor links en discussie, zie de Grondslag.

Minister van onderwijs Van der Hoeven is van mening dat een debat zonder directe invloed op het curriculum van het voortgezet onderwijs een goed beginpunt is, zo verteld ze de Volkskrant op zaterdag 21 mei. Zoals ministers wel vaker doen, stelt ze geen veranderingen voor, wat ze wel doet is dingen constateren. Zo constateert ze dat er op “religieuze stellingen vaak negatief wordt gereageerd”. Ook is ze van mening dat er respect moet zijn voor “nieuwe kennis” en “nieuwe, andere opvattingen”, dit alles omdat “nu de zoektocht van de wetenschap steeds weer grenzen verlegt”. Dit najaar moet er een hearing komen op het departement waar mensen zoals Piet Borst (medicus), Ronald Plasterk (bioloog), en Cees Dekker (nanotechnoloog en ID-denker) en “mensen uit diverse religies” te gast zullen zijn.

Wat ik mij afvraag is de context waarin er negatief op religieuze stellingen gereageerd wordt, binnen zekere wetenschappelijke disciplines kunnen religieuze stellingen (de aarde en alle flora en fauna werden in zeven dagen gemaakt, op Olympus zit Zeus die voor donder en bliksem zorgt als hij kwaad is, Valkyries komen gevallen strijders ophalen en brengen ze naar het Walhalla) naar het rijk der fabelen verwezen worden, dit zijn voornamelijk de bxe8ta-disciplines waar het bericht letterlijk genomen zou moeten worden. Binnen andere disciplines zoals theologie, wereldgodsdiensten, sociale antropologie, etc. zullen deze stellingen absoluut niet negatief behandeld worden, ze maken namelijk belangrijk deel uit van de allegorische waarde waardoor de mensen die erin geloofden zich gesterkt voel(d)en in hun zijn en waardoor ze een eenheid vorm(d)en.

Verder beweert de minister dat de zoektocht van de wetenschap nxfa haar grenzen verlegt, hoe lang heeft de wetenschap dan stil gestaan vraag ik mij af? Hoeveel decennia lang heeft de wetenschap dan helemaal niks nieuws meer ontdekt, want elke ontdekking leid toch tot een verlegging van de grenzen, deels omdat we meer weten, deels omdat we bestaande vragen beter kunnen beantwoorden, en deels omdat er nieuwe vragen bijkomen? Ik vraag me af of wetenschapshistorici het eens zijn met deze stelling van minister Van der Hoeven. Maar goed, dat even terzijde, vanwege deze grensverleggingen moet er respect zijn voor nieuwe kennis en nieuwe, andere opvattingen; daar ben ik het niet volledig mee eens, ik ben van mening dat je xe1ltijd respect moet hebben voor deze dingen. Helaas is respect iets dat je moet verdienen, zeker binnen de wetenschap is dat zo, en dat komt niet alleen door de wetenschappers die volledig vastgeroest zitten in hun overtuiging van hun gelijk maar omdat het in de wetenschap zo is dat er afspraken zijn over hoe een theorie geformuleerd hoort te zijn (deze hoort onder andere testbaar te zijn, falsificeerbaar, etc.) hoe onderzoek gedaan wordt, etc., ik ga verder niet in op de wetenschappelijk methode, ik ga ervan uit dat dit wel bekend is, zo niet: wikipedia biedt mooie artikelen over science, scientific method, philosophy of science (hier is ook mooi te zien dat de wetenschap haar eigen integriteit tegen het licht durft te houden en haar methoden aanpast als dit nodig is).

Exe9n van de grootste problemen met ID is dat het rust op een ontestbare assumptie, namelijk dat er een hogere macht was/is die de creatie van leven in de hand had/heeft, het is waar dat er versies van ID zijn die delen van de evolutieleer opnemen maar ze blijven beweren dat wat er aan evolutie is allemaal volgens een van tevoren vastgesteld plan is gelopen, met de huidige stand van zaken als culminatie van het proces dat ooit in gang is gezet door een hogere macht en daarmee is de kous af. Deze dooddoener zou dus die hele tak van wetenschap in xe9xe9n klap de mogelijkheid ontnemen om aan diepte te winnen, op goed geloof zouden we moeten aannemen dat meer kennis over het onderwerp niet bestaat.

Is dit nu reden om totaal geen aandacht te schenken aan ideexebn die controversieel of anders zijn? Ja en nee. Nee omdat binnen het voortgezet onderwijs en met name het middelbare schoolonderwijs is er erg weinig tijd om alle relevante onderwerpen van het curriculum te behandelen, zeker bij de ‘harde’ wetenschappen zoals biologie, scheikunde, en natuurkunde. Toen ik op de middelbare school zat hebben we het nooit over de snaartheorie gehad, nog zijn we heel diep op andere quantummechanische onderwerpen ingegaan; er was simpelweg geen tijd voor. Naast het gegeven dat de basis van theorixebn die de evolutieleer tegenspreken erg dogmatisch en onwetenschappelijk zijn en zodoende geen plaats horen te hebben binnen lessen die van opzet niet dogmatisch en onwetenschappelijk zijn, bestaat er simpelweg geen tijd om bij alles dat behandeld wordt de volledige discussie tot in de diepte erbij te nemen. Ja omdat minister Van der Hoeven wel degelijk een belangrijk punt aanstipt, namelijk dat onderwijs haar best hoort te doen mensen af te leveren die zich bewust zijn van de maatschappij en weten wat er speelt buiten hun eigen cultuur, de interculturele (of interreligieuze) dialoog is van belang voor onderling begrip, deze dialoog hoort echter niet gevoerd te worden door de biologie, natuur- of scheikundedocent maar door de godsdienst- en maatschappijleerdocenten. Als binnen de biologieles zowel de evolutieleer als ID ter sprake komen dan lopen (natuurwetenschappelijk gezien) feit en fictie hand in hand. Als de godsdienst- en maatschappijleerlessen ID (of opvattingen die nog fundamentalistischer zijn) behandelen wordt de sociologische impact belicht, dit leidt tot een interculturele dialoog die daadwerkelijk bij kan dragen aan onderling begrip en respect.

Links:
Kritiek op ID
Religie in onderwijs
The Skeptic Dictionary over ID
Argumenten voor ID
Er is teveel om op te noemen, google is een mooie manier om verder te zoeken.

Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft onlangs een wetsvoorstel goedgekeurd dat het in Amerika weer mogelijk moet maken om federaal gefinancierd onderzoek te doen naar embryonale stamcellen. Bush heeft in 2001 rijkssubsidies voor onderzoek naar embryonale stamcellen beperkt tot cellijnen die toen bestonden, nieuwe cellijnen mochten dus niet meer ontwikkeld of gebruikt worden in onderzoek dat rijkssubsidies ontving.

Het probleem dat dit gecrexeberd heeft is dat de nu nog bestaande cellijnen niet meer bruikbaar zijn door besmettingen, mutaties, en dergelijke. Dit beperkt onderzoek naar geneeswijzen voor ziektes en aandoeningen zoals suikerziekte, Alzheimer, en MS zeer ernstig. Bush heeft overigens laten weten van plan te zijn een veto over het wetsvoorstel uit te spreken, dit is mogelijk omdat het wetsvoorstel niet met een 2/3 meerderheid goedgekeurd is (de uitslag was 238 voor en 194 tegen). Volgens peilingen is overigens een meerderheid van de bevolking voor het wetsvoorstel (53% van de deelnemers aan een peiling was voor het gedeeltelijk of volledig opheffen van de restricties op onderzoek naar embryonale stamcellen tegen 19% dat van mening dat dit soort onderzoek niet gesubsidieerd moet worden).

Nog even ter verduidelijking, het wetsvoorstel maakt het niet mogelijk om gericht embryo’s te maken voor stamcellenonderzoek, het voorziet in een toestroom van embryo’s naar de wetenschap door middel van IVF-klinieken. Bij een IVF behandeling worden doorgaans meer embryo’s gemaakt dan nodig zijn, mensen krijgen de keus om deze extra embryo’s ter adoptie te stellen, direct te doneren aan een ander paar, op te slaan, te vernietigen, of aan de wetenschap te doneren; de laatste keus is hier dus nieuw. Op deze manier wordt op een ethisch verantwoorde manier embryo’s geleverd aan de wetenschap.

Een kennis wees me laatst op deze prachtige site. Het bevat het resultaat van een testproject van de Koninklijke Bibliotheek; een totaal van zo’n 350.000 krantenpagina’s uit de periode 1910-1945, zo’n 76 jaargangen van in totaal 4 landelijke dagbladen.

Ik hoop, zowel voor enthousiastelingen als voor wetenschappers, dat de kb besluit dat dit een succes is en dat er voldoende middelen zijn om op deze manier meer te digitaal te ontsluiten. De bottleneck zal wel door de middelen gevormd worden want de 350.000 krantenpagina’s die voor het testproject gedigitaliseerd zijn kunnen ook op tekst doorzocht worden, wat simpel testen laat zien dat woorden net altijd optimaal herkend zijn maar OCR op zo’n enorm aantal pagina’s vergt heel veel tijd. Dankzij batch-conversies zijn alle pagina’s ook op groter formaat te bekijken als TIFF of PDF.

Als voorbeeld van de interessante dingen die zoal te vinden zien, het volgende: 10 mei 1940.

Het heeft nogal een tijd geduurd, maar daar ben ik dan weer, met mijn pols is het ondertussen beter gegaan, slechter gegaan, en nu gaat het weer beter. Ze zijn nogal zwakjes, dus, maar dat wist ik al langer.

Zoals al eerder beloofd, en ik herhaal die belofte bij deze, zal ik nog eens mijn Meisterwerk, op een (hopelijk) begrijpelijke manier hier uit gaan leggen. Tot die tijd is het ook mogelijk om het geheel als pdf door te lezen, voor wie de naam vergeten was: THE EFFECT OF DISCOURSE PRAGMATICS ON THE OVERPASSIVIZATION OF UNACCUSATIVES IN L2 ENGLISH

Sidenote zal, naar verwachting, een wat persoonlijker karakter gaan krijgen, natuurlijk had het dat al in de zin dat wat hier verkondigt word doorgaans mijn viesie op de waarheid is maar persoonlijke belevenissen zullen een wat grotere rol gaan spelen. Ik heb zitten spelen met de gedachte om de maatschappijkritiek maar volledig achterwege te laten aangezien ik soms een beetje moedeloos van de mensheid word maar het is nu eenmaal mijn zwakte om te zeuren.

Eerste persoonlijke noot: ik heb me aangemeld voor de selectieprocedure voor de opleiding tot luchtverkeersleider; ondanks dat ik mezelf volledig gekwalificeerd vind voor die baan ben ik er na de eerste kwalificatieronde uitgeschopt (samen met 85% van de aanmelders). Niet getreurd echter, ik heb wat tijd besteed aan bezinning, zo als dat dan mooi heet, en ga kijken of ik ergens een traineeship kan regelen, eerste poging: KLM Management Traineeship.

Maar goed, door met de rest van mijn leven.

Een tijdje zonder computer gedaan, noodgedwongen aangezien mijn pols een beetje op begon te spelen dankzij mijn KotOR II verslaving. RSI, Carpal Tunnel Syndrome, een muisarm, het klinkt allemaal erg modern, maar het is bekend dat monniken in de middeleeuwen al klachten hadden vanwege het eentonige karakter van het overschrijven van manuscripten (misschien had de eerste holenmens die vuurstenen bijlen voor zijn maten ging maken in ruil voor eten ook wel last van RSI, weten wij veel). Maar goed, ik doe het even rustig aan, vandaar de rust op dit blogje. Ik kan me helaas niet herinneren waar ik het las maar kandidaat voor het veroorzaken van de nieuwste moderne aandoening is de nanotechnologie. Mensen die ermee werken lopen namelijk het risico om chronisch hoeveelheden nanodeeltjes (0.1 micrometer of kleiner valt onder nanotechnologie) in te ademen die de gezondheid nadelig kunnen bexefnvloeden, kortom; de stoflong loopt het risico om een rentree te maken. Hopelijk is het mogelijk om stoffilters te maken die deze uiterst kleine deeltjes uit de lucht kunnen filteren.

Ter lering en vooral vermaak: http://huppelgoth.web-log.nl
De reacties op de (doorgaans slecht en fantasieloos geschreven) entries zijn een mooi voorbeeld van de algemene toepasbaarheid van onderstaande wet.

Ondanks het einde van de Koude Oorlog is nucleaire ontwapening nog steeds voornamelijk een fabeltje; landen die nooit kernwapens hebben gehad, zijn ze aan het ontwikkelen en landen die ze hebben willen meer en betere. MAD, of Mutual Assured Destruction, lijkt echter steeds minder een geldige strategie, met terroristen die (kennelijk) hun best doen om kernwapens te maken. Terroristen hebben vaak geen angst voor de dood , retalixebren met een kernwapen is op zijn zachtst gezegd overdreven, en de kans dat een kernwapen een land ingesmokkeld wordt zodat de plaats van oorsprong moeilijk te traceren is, is veel groter dan dat ze met behulp van een raket zo’n ding komen brengen.

Het Nederlands Fotomuseum heeft op het moment een dubbeltentoonstelling van Michael Light en Paul Shambroom.
Paul Shambroom heeft door overheidsarchieven gespit en heeft daar foto’s van bovengrondse nucleaire explosies van tussen 1945 – 1962 opgezocht. Zijn boek ’100 suns’ bevat een groot aantal foto’s, uit deze serie zijn er 50 op de tentoonstelling te zien. Michael Light is een fotograaf die foto’s heeft mogen maken op allerlei locaties in Amerika waar kernwapens opgeslagen zijn. Te zien is onder andere de nonchalance die de mensen die dag in dag uit met die dingen werken weten te handhaven; zoals het aanvegen van de vloer rond een aantal strategische kernbommen.
Het Nederlands Fotomuseum beweert dat de serie detonaties van Shambroom meer een fascinerende en esthetische verzameling is dan een angstaanjagende. De serie is ook niet direct nodig om duidelijk te maken dat kernwapens gevaarlijk zijn. De voorstelling belichaamt een citaat van Robert J. Lifton, die in zijn werk “Examining the Real: Beyond the Nuclear ‘End’” uit 1986 het volgende schreef:

“Given the temptation of despair, our need can be simply stated: We must confront the image that haunts us, making use of whatever models we can locate. Only then can we achieve those changes in consciousness that must accompany (if not precede) changes in public policy on behalf of a human future. We must look into the abyss in order to be able to see beyond it.”

De voorstelling ‘Nuclear Realities – Images of the Bomb’ is tot 8 mei 2005 te zien in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam, toegang: € 3,50.

Velen zullen het al wel kennen dankzij het SETI@home project, distributed computing. Veel mensen hebben een computer die op momenten tot het uiterste gebruikt wordt, maar die nog veel vaker bij wijze van spreken met de duimen aan het draaien is omdat de gebruiker niet intensief bezig is (processorintensief, voor de duidelijkheid, een scriptie schrijven is erg hard werken, maar de processor verveelt zich kapot). Aangezien het wel of niet volledig gebruiken van de processor van een computer weinig tot geen invloed heeft op de verwachte levensduur van de processor is het helemaal zo gek nog niet om de kloktijd die je overhebt te ‘doneren’ aan een goed doel. Ik zal verder niet op de details ingaan, diegenen die het interesseert zullen allang weten hoe het in elkaar steekt en diegenen die het niet interesseert zullen het slechts vervelend vinden en overslaan.

Nu heb ik het zelf niet zo op SETI@home, ik vind het niet zo geloofwaardig dat we gedurende mijn leven buitenaardse communicatie zullen ontdekken. Dat houdt natuurlijk niet in dat mensen er niet naar moeten zoeken, ik heb zelf alleen niet zo’n zin om er aan mee te doen. Na wat zoeken via google op distributed computing heb ik al een tijdje geleden voor Folding@home gekozen. Het project onderzoekt hoe eiwitten vouwen, vooral informatier over structurele fouten in dit vouwen zijn interessant. Dit kan namelijk helpen om medicijnen of behandelingen te ontwikkelen tegen aandoeningen zoals onder andere Alzheimer en Creutzfeldt-Jakob.

Zoals andere distributed computing projecten willen de mensen van Foldin@home graag dat er zoveel mogelijk kloktijd gedoneerd wordt. Vandaar dat er een ranglijst is van alle accounts, en ook een ranglijst van teams. Ik ben natuurlijk niet vrij van macho-neigingen en heb me dus ook bij een team aangemeld. De Dutch Power Cows is een Nederlands team, de naam verraad het al engiszins. In ieder geval, ik kan nu een door middel van een link laten zien hoe lang ik mijn computer aan heb staan, indrukwekkend, niet?

maar wees wel bereid ervoor te betalen.

Ik ben niet een al te gelovig type, ik durf mezelf zelfs een athexefstische agnost te noemen. Dat ik zeg dat je bereid moet zijn om te betalen voor datgene dat je doet klinkt misschien een beetje gek maar in de praktijk blijkt toch dat veel mensen het niet lang uithouden voordat ze terugkrijgen wat ze uitgedeeld hebben. Dit filmpje is daar een voorbeeld van, de jongen die naast de persoon met de camera zit wil een fietser met de portier van de rijdende auto waar hij in zit scheppen, omdat hij dat leuk vind, waarschijnlijk. Terwijl hij uit de auto hangt met de portier in zijn handen wordt hij echter door een tegemoetkomende auto geschept. Als je domme dingen doet, moet je ook niet gek opkijken als je zelf ook eens het slachtoffer bent, ik heb het meeste medelijden met de bestuurder van de auto die die jongen raakt.
In ieder geval, doe ermee wat je wilt.

Het citaat van Prof. Lee Bollinger hiernaast zal sommigen misschien al wel op zijn gevallen, voor de vorm herhaal ik het hier nog even: “The free speech principle involves a special act of carving out one area of social interaction for extraordinary self-restraint, the purpose of which is to develop and demonstrate a social capacity to control feelings evoked by a host of social encounters.” Ik ben niet bekend met het werk van Prof. Bollinger en wil verder niet beweren dat ik het eens ben met de rest van zijn visie op het gebied van vrijheid van meningsuiting (of misschien beter: vrijheid van expressie) of op andere gebieden. In het bovenstaande citaat echter vind ik dat hij de spijker op de kop slaat. Ik ben ook van mening dat met deze beschrijving het te beargumenteren valt dat vrijheid van expressie niet betekend dat iedereen altijd alles mag uiten. Ik begrijp dat ik me op zeer gevaarlijk terrein bevind en weet dat het inperken van deze vrijheid het begin van het einde kan vormen maar ik wil er graag de nadruk op leggen dat het niet het begin van het einde hoeft te vormen.

Allereerst wil ik vaststellen dat iedereen, binnen onder andere de wetten van de mechanica en mits de fysieke gesteldheid het toelaat, de mogelijkheid heeft om alles tot expressie te brengen dat bedacht kan worden. Als wetten het over de vrijheid van expressie hebben maken ze het dus niet mogelijk voor mensen om zichzelf tot uiting te brengen, ze leggen de mate waarin dit dooor de regering aan banden gelegd wordt grenzen op. Een zo nauw mogelijke definitie is hier van belang, openheid tot brede interpretatie staat misbruik te makkelijk toe en is niet wenselijk.

In Nederland hebben we veel vrijheid om onszelf tot uiting te brengen, deze vrijheid is echter in een aantal gevallen al grenzen opgelegd. Termen als laster, smaad, plagiaat, en oplichting zullen veel mensen wel herkennen als acties waar mee de ondernemer ervan het risico loopt om grote problemen te krijgen, waar al dan niet een rechtszaak bij te pas kan komen. Ook reclame en advertenties mogen niet alles verkondigen. Ja, logisch, is ook mijn eerste reactie, met zulke acties kwets je anderen of misleid je ze, willens en wetens nog wel. Is het nu erg dat de vrijheid van expressie op deze manier ingeperkt wordt?

Voorstanders van het ‘werkelijk vrije woord’ kan ik soms een beetje eng vinden. De artikelen die te vinden zijn op www.degestopteroker.nl (ik link er expres niet naartoe) staan bol van de drogredeneringen, de redacteurs van de gestopte roker beweren dat ze voorvechters zijn van het werkelijk vrije woord, maar rondkijken op hun site laat bijvoorbeeld zien dat zij sommige groeperingen hetzelfde niet gunnen (bekijk als voorbeeld de reacties op moslimpetitie.nl, door middel van onder meer stemmingmakerij en omzeilen van vragen geven ze de eerlijke discussie geen kans). Totale vrijheid van expressie, Lebbis en Jansen zeiden het in hun eindejaarsconference van 2004, heb je op een verder onbewoond eiland, zodra je met meer mensen te maken krijgt zijn er momenten en onderwerpen waarbij inbinden noodzakelijk is. Zoals Bollinger het beschrijft is er bij intermenselijke communicatie behoefte aan zelfbeheersing, deze zelfbeheersing is nodig om je emoties te herkennen en in toom te kunnen houden (let wel; ik zeg niet negeren of verbannen) bij sociale interactie. Het collectief van zelfbeheersingen van een groep mensen die veel met elkaar gemeen hebben valt, mijns inziens, onder de sociale normen die deze groep mensen handhaven. Als zodanig is er dus op cultuur te vertrouwen als een mechanisme dat correctief optreedt in het geval van expressie dat te ver buiten de sociale normen treedt.

Zolang je dus binnen de heersende sociale normen blijft, moet het dus mogelijk zijn om vrij alles ter expressie te brengen, in de cultuur waar ik bekend mee ben, houdt dat onder meer in dat je vrijheid ophoudt waar je begint die van anderen te beperken. Aangezien het binnen sociale interactie normaal is om grenzen aan vrijheid van expressie te handhaven ben ik van mening dat de wet dit ook moet kunnen. Ik wil hierbij vermelden dat de wet iets is waarmee de gemiddelde mens maar weinig in aanraking mee komt, de wet is als het ware een valnet met regels en richtlijnen voor wat te doen bij excessen en wat er wel en niet een exces is. Zo gezegd wil ik herhalen dat zulke wetten uitermate gevoelig moeten zijn in hun definities, te veel ruimte voor interpretatie is gevaarlijk.

Een tegenargument voor de inperking van vrijheid van expressie is dat dit ‘verboden’ of radicale vormen van expressie gewoon ondergronds zal laten gaan, waar controle nog moeilijker zal zijn. Ik vind niet dat dit argument erg overtuigend is, het is namelijk van toepassing op veel meer dingen waarvan ik het normaal vind dat ze strafbaar zijn zoals inbreken, moord, afpersing, enzovoorts. In het kort ben ik van mening dat een roep om inperking van de vrijheid van expressie niet direct afgeschoten moet worden om het beginsel op zich maar dat de argumenten en voorgestelde wijzigingen de basis moeten vormen van afwijzing of goedkeuring.

Links:
Grenzen aan vrijheid van meningsuiting
Zorgwekkend